Deze wet regelt de erkenning van de vonnissen en de tenuitvoerlegging van vrijheidsbenemende straffen of maatregelen op het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie dan die waar het vonnis is uitgesproken.

Het doel is bij te dragen tot de reclassering en maatschappelijke re-integratie van de gevonniste persoon.

Voor de tenuitvoerlegging van vrijheidsbenemende straffen of maatregelen en onverminderd artikel 42, vervangt deze wet in de relaties van België met de andere lidstaten van de Europese Unie de bepalingen van de wet van 23 mei 1990 inzake de overbrenging tussen Staten van veroordeelde personen, de overname en de overdracht van het toezicht op voorwaardelijk veroordeelde of voorwaardelijk in vrijheid gestelde personen, en de overname en de overdracht van de tenuitvoerlegging van vrijheidsbenemende straffen en maatregelen.

Deze wet kan biedt een mogelijkheid om een definitieve  beslissing of beschikking van een rechtscollege uit een lidstaat van de Europese Unie – de beslissingsstaat – die een vrijheidsbenemende straf of maatregel heeft inhoudt op het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie ten uitvoer te leggen wanneer zulks de reclassering en de maatschappelijke re-integratie van de gevonniste persoon ten goede zal komen en mits de gevonniste persoon zich hetzij in de beslissingsstaat, hetzij in de tenuitvoerleggingsstaat bevindt.

De Wet Erkenning Vrijheidsbenemende Straffen kan ook worden toegepast ten aanzien van onderdanen van niet-EU-lidstaten die in België of in een andere EU-lidstaat worden veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf of maatregel, mits de betrokkene een voldoende sterke band met de tenuitvoerleggingsstaat heeft.

De beslissingsstaat beoordeelt autonoom of het wenselijk is om een vonnis houdende een vrijheidsbenemende straf of maatregel in België te laten erkennen, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan. De gevonniste persoon kan  aan de beslissingsstaat verzoeken om de straf of maatregel in België te ondergaan, maar kan dit niet afdwingen.

België kan al dan niet op vraag van de gevonniste persoon een dergelijk verzoek aan de beslissingsstaat richten. De beslissingsstaat is in geen geval verplicht op een dergelijk verzoek in te gaan.