Een bewindvoerder over goederen beheert niet zijn eigen vermogen, maar het vermogen van een beschermde persoon. Daarom mag hij niet redeneren zoals iemand die vrij over zijn eigen geld beschikt en zelf beslist welk risico hij wil nemen. De bewindvoerder moet handelen als een voorzichtig en zorgvuldig beheerder. Zijn eerste opdracht is niet om zoveel mogelijk winst te maken, maar om het vermogen van de beschermde persoon te bewaren en beschikbaar te houden voor diens behoeften.

De inkomsten en het vermogen van de beschermde persoon moeten in de eerste plaats dienen voor zijn onderhoud, verzorging, huisvesting, medische kosten en levenskwaliteit. Dit betekent dat de bewindvoerder eerst moet nagaan welke uitgaven nu en in de toekomst te verwachten zijn.

Bij oudere of zorgbehoevende personen kunnen de kosten snel oplopen. Denk aan verblijf in een woonzorgcentrum, medische zorgen, hulpmiddelen, kinesitherapie, aanpassingen aan de woning, persoonlijke begeleiding of extra comfort. Als het vermogen beperkt is, moet het kapitaal dus vooral veilig en beschikbaar blijven.

Het is geen fout beheer wanneer een bewindvoerder in zo’n geval het geld op een spaarrekening of een andere veilige rekening laat staan, ook al brengt dit weinig op. De beschermde persoon heeft meer belang bij zekerheid en beschikbaarheid dan bij een mogelijk hoger rendement met risico.

Een bewindvoerder moet geen belegger zijn die het hoogste rendement zoekt. Hij moet een voorzichtig beheerder zijn van andermans vermogen. De kern van zijn opdracht is het vermogen bewaren, beschikbaar houden en gebruiken voor het welzijn van de beschermde persoon.

Beleggen is niet uitgesloten, maar alleen wanneer het vermogen groot genoeg is, wanneer voldoende reserve behouden blijft en wanneer gekozen wordt voor een defensief, begrijpelijk en goed gespreid beleid. In alle andere gevallen is voorzichtigheid geen gebrek aan beheer, maar juist het bewijs van zorgvuldig beheer.