Wanneer een slachtoffer na een ongeval recht heeft op vergoeding van een prothese of medisch hulpmiddel, rijst een complexe vraag: hoe vergoed je kosten die pas in de toekomst zullen ontstaan? Prothesen moeten vaak om de paar jaar worden vervangen, maar de rechter moet vandaag al beslissen over de totale schadevergoeding.

Mag de rechter dan het volledige bedrag ineens toekennen, ook al wordt het pas later besteed? Moet hij een korting toepassen omdat het slachtoffer het geld vroeger krijgt, of net een verhoging voorzien omdat prothesen door inflatie duurder zullen worden?

De rechtspraak biedt geen uniform antwoord. Sommige rechtbanken vergoeden alles aan huidige waarde, andere kapitaliseren met een rentevoet, nog andere kiezen voor een voorbehoud of periodieke vergoeding. Het Hof van Cassatie gaf in 2000 de doorslag dat de rechter vrij mag beoordelen of inflatie en vervroegde betaling elkaar compenseren.

In het volledige artikel wordt deze delicate evenwichtsoefening diepgaand geanalyseerd: hoe Belgische rechters de tijdswaarde van geld in de vergoeding van prothesen verwerken, welke methodes zij gebruiken (voorbehoud, kapitalisatie of reële rente), en hoe de Indicatieve Tabel sinds 2012 de praktijk subtiel heeft gestuurd richting een billijk compromis tussen volledige schadeloosstelling en vermijding van overcompensatie.