Wie onterecht voordeel heeft gehaald ten koste van iemand anders, moet die persoon vergoeden. De vergoeding is beperkt tot het laagste bedrag van ofwel het voordeel dat de ene partij heeft behaald, ofwel het verlies dat de andere partij heeft geleden, en wordt berekend op het moment van de vergoeding.

Als er sprake is van een directe overdracht van een goed van de verarmde naar de verrijkte, moet het goed in principe worden teruggegeven. Als dat onmogelijk of onredelijk is, moet de verrijkte de waarde van het goed vergoeden, zoals vastgesteld op het moment van de vergoeding. In dat geval draagt de verarmde het risico van waardeverandering van het goed, tenzij die waardeverandering te wijten is aan de verrijkte.

Bij een complexere verschuiving van vermogen, waarbij de verrijking en verarming niet rechtstreeks met elkaar overeenkomen, wordt meestal een geldelijke vergoeding betaald ter waarde van het laagste bedrag van de verrijking of de verarming. De invloed van een investering met het verkregen geld op de waarde van het vermogen van de verrijkte wordt daarbij niet meegewogen, tenzij die investering tot waardevermindering heeft geleid en die waardevermindering aan de verrijkte kan worden toegerekend.

Deze regeling sluit aan bij het principe dat de omvang van de verrijking en verarming wordt beoordeeld op het moment van de vermogensverschuiving. De verrijkte kan zich beroepen op het verlies van zijn voordeel sinds de overdracht, maar blijft verantwoordelijk voor elke toename van zijn verrijking en elk verlies, tenzij hij kan aantonen dat hij te goeder trouw was. Volgens de wetgever moet de verarmde echter opdraaien voor een vermindering van de verrijking, tenzij hij kan bewijzen dat de verrijkte te kwader trouw handelde. Dit sluit aan bij het wettelijke vermoeden van goede trouw in artikel 1.9 van het Burgerlijk Wetboek.

zie voor de nieuwe term: ongerechtvaardigde verrijking in het (nieuw)BW (ter vervanging van de oude term verrijking zonder oorzaak:
www.elfri.be - Artikel - Ongerechtvaardigde verrijking