De informatieplicht speelt niet alleen bij klassieke consumentenovereenkomsten, maar ook bij professionele dienstverlening door vrije beroepen. Wanneer een dierenarts een onderzoek of behandeling uitvoert in opdracht van een eigenaar, ontstaat een rechtsverhouding waarin de cliënt recht heeft op duidelijke en begrijpelijke informatie vóór hij zich verbindt. Die informatie betreft niet alleen de aard van het onderzoek, maar ook de eraan verbonden risico’s, de mogelijke alternatieven en de kostprijs.

Dat uitgangspunt krijgt bijzonder gewicht wanneer het gaat om een onderzoeksmethode die weliswaar bekend of aanvaard kan zijn, maar die in de concrete omstandigheden niet zonder gevaar is. In zo’n geval volstaat het niet dat de dierenarts technisch bekwaam handelt. Van hem mag ook worden verwacht dat hij de eigenaar vooraf inlicht over de mogelijke nadelige gevolgen en over andere denkbare mogelijkheden. Die informatie laat de cliënt toe een geïnformeerde keuze te maken en voorkomt dat hij zich pas achteraf geconfronteerd ziet met risico’s waarvan hij het bestaan niet kende.

De informatieplicht staat bovendien niet los van de algemene zorgvuldigheidsplicht van de vakman. Wie een professionele dienst verleent, moet niet alleen deskundig optreden, maar ook begrijpelijk communiceren. Dat geldt des te meer wanneer het om handelingen gaat waarvan de draagwijdte voor een leek moeilijk in te schatten is. De eigenaar van een dier moet erop kunnen vertrouwen dat de dierenarts hem niet alleen behandelt, maar hem ook waarschuwt voor voorzienbare risico’s.

Wanneer niet bewezen is dat de cliënt behoorlijk werd geïnformeerd, kan dat op zichzelf reeds een tekortkoming uitmaken. Het gaat dan niet louter om een bijkomstige formaliteit, maar om een wezenlijk onderdeel van zorgvuldig professioneel handelen. De informatieplicht maakt dus integraal deel uit van de beoordeling van aansprakelijkheid.