Een vordering tot uithuiszetting wordt niet zomaar toegekend wanneer een kwetsbaar gezin in een doorgangswoning verblijft en een uitzetting zou leiden tot een ernstige aantasting van het grondrecht op wonen. Doorslaggevend was hier dat het gezin legaal in België verbleef, slechts over een beperkt inkomen beschikte, een passende bezettingsvergoeding betaalde en er geen klachten waren over overlast of verwaarlozing.

Praktisch betekent dit dat een rechter niet alleen kijkt naar het tijdelijke karakter van de terbeschikkingstelling, maar vooral naar de concrete gevolgen van een uithuiszetting. Als die maatregel een gezin in een echte noodsituatie zou brengen, kan het recht op behoorlijke huisvesting zwaarder doorwegen dan het argument dat de woning slechts voorlopig was bedoeld.

Ook het argument dat er nog andere gezinnen op de wachtlijst staan, volstaat dan niet. Een structureel tekort aan woningen wordt volgens die redenering niet opgelost door het ene kwetsbare gezin te vervangen door het andere.

De praktische les is dus eenvoudig: wie een uithuiszetting van een kwetsbaar gezin vordert, zal meer moeten aantonen dan alleen dat de bewoning tijdelijk was. Zodra blijkt dat de betrokkenen anders in een mensonwaardige woonsituatie dreigen terecht te komen, kan het grondrecht op wonen de uithuiszetting blokkeren.