Non-preferred senior schuld is een speciale soort bankschuld. Je kan het zien als een “tussenlaag” in de rij van schuldeisers. Ze staat niet zo laag als achtergestelde schuld, maar ook niet zo hoog als gewone senior schuld.

Waarom bestaat dit?

Na de bankencrisissen wou Europa dat banken in nood eerst hun eigen schuldenstructuur gebruiken om verliezen op te vangen, en niet meteen geld van de belastingbetaler. Daarom werd deze tussenlaag ingevoerd: ze kan sneller worden aangesproken bij een afwikkeling van een bank. Dat heet bail-in.

Wat betekent dit in gewone taal?

Als een bank zwaar in de problemen komt, is de volgorde belangrijk. Sommige schuldeisers worden vroeger terugbetaald dan andere. Non-preferred senior zit in die volgorde achter de gewone senior schuldeisers en vóór de echt achtergestelde schuldeisers. Daardoor helpt deze schuld om verliezen “op te vangen” op een meer voorspelbare manier.

Actuele stand van zaken

Dit systeem is vandaag nog altijd volledig relevant. Het is ingebed in het Europese kader dat na 2019 verder is uitgewerkt, met regels over hoeveel verliesabsorberende middelen banken moeten aanhouden (MREL).

Ook in recente toezicht- en marktpraktijk blijft non-preferred senior schuld een belangrijk instrument, onder meer zichtbaar in recente SRB-rapportering en in hedendaagse Belgische prospectussen. Met andere woorden: dit is geen oud concept, maar dagelijkse realiteit in bankfinanciering en resolutiebeleid.

Kort besluit

Non-preferred senior schuld is een veiligheidslaag in het banksysteem. Het doel is simpel: bij problemen verliezen beter opvangen binnen de bank zelf, met duidelijke spelregels over wie wanneer aan de beurt komt. Dat principe geldt vandaag nog even sterk als bij de invoering ervan.