Het begrip burenhinder is niet beperkt tot eigenaars van naast elkaar gelegen woningen. Ook huurders, gebruikers, uitbaters en andere rechthebbenden kunnen zich beroepen op bescherming tegen abnormale hinder. In een commerciële context kan die hinder bestaan uit gedragingen die het klantenverkeer, de toegankelijkheid, de uitstraling of de normale uitbating van naburige handelszaken verstoren.

Een winkelgalerij veronderstelt een zekere gemeenschappelijke commerciële rust. Klanten moeten zich vrij kunnen bewegen, etalages kunnen bekijken en handelszaken kunnen betreden zonder ongewenste druk of hinder. Wanneer één handelaar zich opdringerig gedraagt tegenover voorbijgangers, kan dat ook de andere handelaars treffen. Hun klanten worden dan niet alleen benaderd, maar mogelijk ook weggejaagd of afgeleid.

In dat geval kan de hinder meer zijn dan gewone concurrentie. Concurrentie is normaal wanneer handelaars elk hun producten aanbieden. Overlast ontstaat wanneer de wijze van klantenwerving de normale grenzen overschrijdt en het evenwicht tussen de handelszaken verbreekt.

Wanneer klanten worden aangesproken op het ogenblik dat zij zich voor de etalage van een andere handelaar bevinden, kan dat de commerciële werking van die andere zaak verstoren. De rechter gebruikte daarbij het beeld dat klanten als het ware worden “weggedraineerd” van de andere etalages. Daardoor wordt niet alleen het klantencontact van de betrokken handelaar beïnvloed, maar ook de algemene marktwerking in de galerij.

Die redenering is belangrijk. De schade of hinder bestaat niet noodzakelijk alleen uit bewezen omzetverlies. Ook de verstoring van het normale handelsklimaat, de aantasting van het rustig klantenverkeer en de voortdurende spanningen tussen handelaars kunnen een rechterlijke tussenkomst verantwoorden.

Casus 

In het besproken en hierna weergegeven vonnis ging het om een conflict tussen handelaars in een winkelgalerij. Eén handelaar sprak voorbijgangers en toeristen aan, onder meer verkleed als musketier, met de bedoeling hen naar zijn zaak te lokken voor foto’s. Andere handelaars voerden aan dat dit gedrag hun cliënteel hinderde, de commerciële rust verstoorde en schade toebracht aan hun ondernemingen.

De rechter stelde vast dat partijen niet meer in een verhouding van goede nabuurschap samenleefden binnen de galerij. Hij hield rekening met krantenartikelen, processen-verbaal, getuigenissen en andere stukken waaruit bleek dat het gedrag van de betrokken handelaar als storend werd ervaren. Ook werd vastgesteld dat het aanspreken van voorbijgangers en het benaderen van klanten aanleiding gaf tot klachten en spanningen.

Een bijzonder belangrijk aspect van het vonnis is dat er tussen de partijen ook strafklachten liepen. De vraag rees dus of de burgerlijke rechter nog wel kon ingrijpen zolang de strafprocedure niet was afgerond.

De rechter aanvaardde dat de behandeling ten gronde moest worden geschorst zolang de strafprocedure liep. Dat betekent dat de rechter zich nog niet definitief kon uitspreken over de grond van het geschil, de aansprakelijkheid of de strafrechtelijk relevante feiten. Maar die schorsing belette niet dat dringende en voorlopige maatregelen werden bevolen.