De begroting van schade wordt in belangrijke mate bepaald door wat partijen daadwerkelijk hebben betwist en wat zij impliciet of expliciet hebben aanvaard. In een dossier waarin reeds een gedeelte van de schade zonder voorbehoud werd vergoed, kan de rechter daaruit afleiden dat minstens dat deel van de schadevaststelling niet langer ter discussie staat. Daardoor kan de schadebegroting worden vereenvoudigd.

Dat betekent niet dat elke betaling automatisch de volledige schade vastlegt. Wel kan zij een sterk signaal geven dat bepaalde posten of uitgangspunten in wezen aanvaard werden. Wanneer partijen achteraf alsnog de omvang van de schade willen betwisten, zal de rechter nagaan of die latere betwisting nog verenigbaar is met hun eerdere houding.

De schadebegroting blijft uiteraard steunen op de voorliggende stukken. Maar het procesgedrag van partijen speelt mee. Een rechter mag rekening houden met de omstandigheid dat schadeposten eerder zonder reserve werden vergoed of dat geen tijdige en duidelijke betwisting werd geformuleerd. Zo krijgt de begroting niet alleen een cijfermatige, maar ook een bewijsrechtelijke dimensie.

Waar aansprakelijkheid en gedeeltelijke betaling samenkomen, verschuift het debat vaak van de vraag óf er schade is naar de vraag in welke mate nog een restbedrag verschuldigd blijft. In dat stadium kan een eerdere betaling zonder voorbehoud een belangrijk ankerpunt vormen voor de uiteindelijke begroting door de rechter.