De fiscus kan niet zomaar teruggrijpen naar een langere aanslagtermijn door te stellen dat er sprake is van fraude. Wanneer de belastingadministratie een verlengde aanslagtermijn wil gebruiken wegens bedrieglijk opzet of het oogmerk om te schaden, moet zij dat opzet ook daadwerkelijk bewijzen.

Een verkeerde fiscale inschatting, een laattijdige inschrijving in het bevolkingsregister of het niet aangeven van een bepaalde meerwaarde volstaat niet automatisch. Zeker wanneer de belastingplichtige vooraf advies heeft gevraagd aan een gespecialiseerd advocatenkantoor en zijn aangifte heeft laten invullen door een erkend boekhoudkantoor, kan dat net aantonen dat hij zijn fiscale verplichtingen correct wilde naleven.

Samenvatting van de zaak

Een professioneel ruiter kocht een paard voor 750.000 euro en verkocht het later voor 5.400.000 euro. De gerealiseerde meerwaarde werd niet opgenomen in de Belgische aangifte personenbelasting. De belastingadministratie meende dat de belastingplichtige reeds Belgisch fiscaal inwoner was en dat de meerwaarde belastbaar was.

De fiscus wilde de verlengde aanslagtermijn toepassen wegens aanwijzingen van belastingontduiking. Daarbij werd onder meer gewezen op het tijdstip van inschrijving in het Belgische bevolkingsregister en op de niet-aangifte van de meerwaarde.

De belastingplichtige voerde aan dat hij geen bedrieglijk opzet had. Hij had vooraf advies ingewonnen bij een gespecialiseerd advocatenkantoor en had zijn aangifte laten voorbereiden door een erkend boekhoudkantoor. Volgens het advies was de meerwaarde niet belastbaar.

De eerste rechter vernietigde de aanslag omdat het vereiste bedrieglijk opzet niet bewezen was. Het hof van beroep bevestigde die redenering. Volgens het hof kon de fiscus de verlengde aanslagtermijn niet gebruiken omdat niet bewezen was dat de belastingplichtige met bedrieglijk opzet of met het oogmerk om te schaden had gehandeld.