De verjaring van de strafvordering kan ook worden geschorst. Dat gebeurt wanneer de wet dit bepaalt of wanneer er een wettelijk beletsel bestaat dat de instelling of verdere uitoefening van de strafvordering verhindert.

Een cassatieprocedure kan zo’n schorsingsgrond vormen. In beginsel wordt de verjaring geschorst vanaf de bestreden beslissing tot aan het arrest van het Hof van Cassatie, wanneer de strafvordering door die cassatieprocedure niet verder kan worden uitgeoefend.

Bij samenhangende misdrijven kan die schorsing in principe ook doorwerken naar andere feiten die nauw met elkaar verbonden zijn. Het Hof bevestigt dat de schorsingsgrond in de regel geldt voor alle samen behandelde of berechte misdrijven die door intrinsieke samenhang nauw met elkaar zijn verbonden.

Maar die regel is niet absoluut.

De rechter kan nagaan of de cassatieprocedure in de concrete omstandigheden werkelijk verhinderde dat de strafvordering voor de andere feiten verder werd uitgeoefend. Wanneer verschillende misdrijven het voorwerp uitmaken van afzonderlijke gerechtelijke onderzoeken, wanneer de cassatieprocedure slechts betrekking heeft op één van die onderzoeken en wanneer de andere onderzoeken intussen gewoon konden worden voortgezet, hoeft de schorsing niet noodzakelijk door te werken naar alle andere dossiers.

Met andere woorden: samenhang volstaat niet altijd. Er moet ook worden nagegaan of de cassatieprocedure in werkelijkheid een beletsel vormde voor de verdere uitoefening van de strafvordering in de andere zaken.