Een grafsteen is meer dan een teken van herinnering. Hij heeft ook een identificerende functie. De grafsteen wijst aan waar het lichaam van de overledene begraven ligt of waar zijn urne werd bijgezet. De vermeldingen op de grafsteen, zoals naam, geboortedatum, overlijdensdatum en foto, dienen om de overledene op die plaats te identificeren.

Daarom moeten de plaats van de grafsteen en de vermeldingen op de grafsteen overeenstemmen met de werkelijkheid. Wie een naam en foto op een grafsteen ziet, mag ervan uitgaan dat die persoon daar begraven ligt of daar werd bijgezet. Wanneer dat niet zo is, ontstaat een foutieve voorstelling.

Dit uitgangspunt raakt niet alleen de persoonlijke gevoelens van de familieleden. Het heeft ook een ruimere maatschappelijke betekenis. De wijze waarop overledenen worden begraven, geïdentificeerd en herdacht, behoort tot de orde van de begraafplaatsen en de lijkbezorging. Dat verklaart waarom de rechter oordeelt dat de regel de openbare orde raakt.

Een grafsteen kan dus niet vrij worden gebruikt als algemeen gedenkteken waarop familieleden naar eigen inzicht namen, foto’s of data aanbrengen van personen die daar niet begraven liggen. Uiteraard staat het familieleden vrij om een overledene te herdenken. Zij kunnen dat doen in de privésfeer, via rouwprentjes, bloemen, persoonlijke herinneringen of andere vormen van eerbetoon. Maar zij mogen niet de indruk wekken dat de overledene op een andere plaats rust dan waar hij werkelijk werd begraven of bijgezet.

Bijzonder problematisch wordt dit wanneer de vermelding op een grafsteen ook een verkeerde familiale indruk schept. Wanneer enkel de naam, foto en levensdata van een overleden persoon worden aangebracht op het graf van zijn ouders, kan dat de indruk wekken dat hij als ongehuwde zoon bij zijn ouders rust. Dat miskent de werkelijkheid wanneer hij gehuwd was en zijn stoffelijk overschot of as zich elders bevindt, bijvoorbeeld op de begraafplaats waar zijn echtgenote voor de lijkbezorging heeft gekozen.

De praktische regel is dus duidelijk: de naam, foto, geboorte- en overlijdensdatum van een overledene horen in beginsel thuis op de grafsteen van de plaats waar hij werkelijk begraven ligt of waar zijn urne is bijgezet. Er kunnen niet twee grafstenen bestaan die dezelfde persoon identificeren alsof hij op beide plaatsen rust.

Wanneer familieleden toch dergelijke vermeldingen aanbrengen op een andere grafsteen, kan de rechter bevelen dat deze worden verwijderd. Bij gespannen familiale verhoudingen kan daaraan een dwangsom worden verbonden om de uitvoering van het bevel te verzekeren.

Deze rechtspraak maakt een belangrijk onderscheid tussen herinnering en identificatie. Herdenken mag. Een grafsteen gebruiken om een onjuiste juridische en feitelijke situatie te creëren, mag niet. De grafsteen moet de werkelijkheid volgen en mag geen instrument worden in een familieruzie.